موادی که قادرند اجزاء (یا مواد) یکسان یا غیر مشابه را به یکدیگر، خواه همگن یا ناهمگن، به یک موجود متصل کنند و پس از پخت، استحکام کافی از خود نشان دهند. این مواد آلی یا معدنی، طبیعی یا مصنوعی در مجموع چسب، عوامل پیوند دهنده یا به سادگی چسب نامیده می شوند.
آنها به پلیمرهای طبیعی (نشاسته، چسب پوست حیوانی، چسب استخوان، لاستیک طبیعی و غیره) و پلیمرهای مصنوعی (رزینهای اپوکسی، رزینهای فنولیک، رزین فرمالدئید اوره، پلیاورتان و سایر رزینهای ترموست، پلیوینیل الکلوریک و سایر رزینهای ترموست، پلیوینیل الکلوریک فرمال، فرمال رزین های مصنوعی مانند لاستیک کلروپرن و لاستیک نیتریل یا ترکیبات معدنی (سیلیکات ها، فسفات ها و غیره) بسته به نیازهای کاربردی، چسب ها اغلب شامل مواد پخت، تسریع کننده ها، مواد تقویت کننده، و غیره می شوند. چسبها، درزگیرها، چسبهای ساختاری، و غیره. بر اساس فرآیند اعمال، چسبها به عنوان چسبهای سختکننده دمای اتاق، چسبهای حساس به فشار{8} و غیره طبقهبندی میشوند رزین ها، لاستیک نئوپرن و درزگیرها.
در سال های اخیر، چسب های ارگانیک به طور فزاینده ای کاربرد گسترده ای داشته اند. فناوری اتصال به طور قابل توجهی به بلوغ رسیده است و خود را به عنوان یکی از سه تکنیک اصلی اتصال معاصر در کنار جوشکاری و بست مکانیکی تثبیت کرده است.

